Biało...

Zastanawiałam sie, czy naszym meteorologom znów uda sie bez pudła przewidziec pogodę. Niestety  tak. Już w sobotę coś białego wirowało, leżała taka cieńka warstewka bieli , zapowiadajac nadejście zimy, tej srogiej pani, o jakiej dzieci uczą się w szkole. Wczoraj miałam wiele palnów, ale spelzły na niczym. Czulam ogromne zmęczenie , senność. W powietrzu czuć było zmianę . To takie dziwne odczucie, ale ono było białawe, lekko srebrne. Powietrze zrobiło sie ostre, zimne. Oj, nie chciało się wychodzić! Nie lubię zimy. W niedzielę mogłam pozwolic sobie na lenistwo, ale dziś trzeba było wstać wczesniej, bo śnieg od wieczorajszego wieczoru sypał , wyszykowac sie do pracy i ...dojechac do niej. Kiedy już sie poopatulałam i wyszłam z domu, moje autko pzrypominało biały kopczyk. Przez 15 min zapadałam sie w śniegu , łażąc wokół i zrzucając pól metra puchu. Pod kołami ślisko.Źle sie jechało. No, nawet tiry posuwały sie wolno. Jeden  sie wyrwał szybciej i naprawdę się wystraszyłam. Widziałam wielką kabinę  tuz przed sobą. Okropne odczucie. Do pracy się trochę spóźniłam,ale  wcale sie nie przejmuję.Ważniejsze moje bezpieczeństwo. Zanim po pracy mogłąm ruszyć w drogę powrotną,ponownie  trzeba było odsnieżyć autko. O ile to możliwe jechało sie jeszcze gorzej.

Byłam bardzo zmęczona , gdy wreszcie dotarłam do domu. Teraz mogę sie ogrzać, zrobić obiad i przede wszytkim napić dobrej gorącej herbaty. A za oknem nadal sypie. Zza szyby całkiem ładnie to wygląda. Biel, sypiacy snieżek, drzewa niemal całkowicie przysypane puchem. Tak, ale znów nadejdzie ranek.

Książki, komentarze

Nie mialam czasu w minionym tygodniu. Pracy aż nadto. Czasem nie wiem,gdzie ręce włożyć. Na jakieś sprway prywantne nie ma chwili, o sprzataniu nawet nie ma co mówić.  Unijny projekt , w jaki weszliśmy też nakłada wiele dodatkowej pracy. Ksiażki  czytam z przyjemnoscią, ale nie mam kiedy o nich pisac. Z drugiej strony czy warto aż tak starannie przekazywać   wrazenia z lektury?  trafiam przecież na blogi - i to całkiem sporo- w których jest tylko krótka notka. W końcu  u mnie  nie roi sie od komentarzy, wiec wielkiej biedy ze skrótowca nie będzie. Musze się zastanowić.

Dostałam 2 paczki , jedną z Muzy już 2 tyg. temu  i w zeszłym tygodniu z PWN 3 ksiazki.  Cieszy mnie to, a troche dziwi. Z Muzy juz od dawna dostaje,ale PWN to nowa sprawa. 

 Wczoraj pokazałam fotki na blogu . Ilość komentarzy zawrotna ...aż 1. Naprawdę nie wiem , w czym tkwi problem. Wejśc jest dużo, ale bezsłownych. Gdzie indziej po kilkanascie  albo i 30  o książkach tych samych lub podobnych tematycznie. Świat blogów też ma swoje kręgi.

Na razie będę  jeszcze pisała. Dopóki  są egzemplarze recenzenckie. Potem zobaczymy.

Muszę wracac do pracy.

A miało być tak dobrze...

Tak sobie przyrzekałam ,że postaram się pisać w miarę systematycznie. Niezbyt mi się  udaje. Cóż 1 i 2 listopada to dla mnie bardzo trudne przeżycie. Nienawidzę cmentarzy. Mam na nich wszystkich swoich bliskich. I nie potrafię raz w tygodniu  chodzić tam, myć , sprzątać . Nie mogłam się przemóc psychicznie, gdy byłam młodsza i  nic mi specjalnie nie dolegało. Teraz  przy zapaleniu stawów  nie daję rady też fizycznie. Moje ręce są zbyt słabe. Bardzo się w tym roku martwiłam. Nawet w pracy  nie mogłam się skupić , bo myślałam o grobach. Byłam bardzo zaskoczona , gdy odebrałam telefon , a dzwoniącą okazała się koleżanka z pracy. I zaoferowała mi pomoc , bo , jak powiedziała , byłam taka smutna i zmartwiona. Nie ukrywam – wzruszyło mnie to i bardzo ujęło. Musiałam jednak poradzić sobie sama., chcąc przyrzekłam B., że w razie konieczności zadzwonię. Dobrze ,że te dni już za mną. Czasem zazdrostce tym, którzy sa na cmentarzu codziennie i sprawia im to przyjemność.

Cieszę się, że dziś wolne.

Święto narodowe. Ważna data , ważne wydarzenie. U mnie obchody skromne. Włodarze miasta i trochę ludzi w deszczu przemaszerowało ulicami miasta. Z roku na rok zauważam wiecej wywieszonych flag.  To dobrze. Zwykli  ludzie  powspominają , pomyślą , wywieszą  biało-czerwoną. Uczczą ten dzień. Ja już na blogu o książkach pisać na takie tematy nie będę . Nigdy nie ukrywałam, że  wzrusza mnie nasza historia, niektóre jej wydarzenia zaś szczególnie. Zostawię to sobie.

Wczoraj przyszły  ksiązki z wydawnictwa. Mam nadzieję, że  powieści mi się spodobają . Trochę eksperymentalnie wybrałam prócz Zafona. Tak bardzo bym chciała jakieś powieści historyczne lub dobry kryminał. Trudno nieco trafić na cos interesującego , odkąd mi księgarnię skasowali. Internetowe to często strzał w ciemno. Jeśli zna się już autora, ryzyko jest mniejsze, ale przy  nowych nazwiskach – duże. Pewnie, że zaglądam na blogi. Spisuję tytuły, ale niekoniecznie powieść świetna dla jednej osoby  jest taka też dla drugiej. Martwi mnie ,że dobre księgarnie mam tak daleko , aż 40 km. W bibliotekach rzadko na coś trafiam. Ostatnio czytałam  dobry kryminał Deona Meyera „Martwi za życia”.(recenzji jeszcze nie napisałam) Gdy zobaczyłam jego następną powieść , kupiłam. Zaczęłam dziś  czytać , ale  jest jakaś inna , bardziej polityczna. A to już mnie dużo mniej pociąga.

Jestem też zadowolona, że zamieściłam recenzje kryminału Yrsy „Lód w żyłach”. Świetny. Już  chyba z 10 dni temu przeczytany , a czasu brak. W pracy tyle do pisania, poprawiania, jakieś  szkolenia, teraz jeszcze projekt unijny. Wracam całkowicie padnięta . marzę tylko o odpoczynku i chociaż to, co chcę napisać na blogu , mam w głowie ułożone, nie mam siły stukać w klawisze.

Mam nadzieje, ze w ciągu weekendu zdążę jeszcze napisać o dobrej powieści historycznej.  

                                                                 

Ku pamięci 11.11.1918 roku - powitanie J.Piłsudskiego

No to zaczynam

Postanowiłam założyć jeszcze jednego bloga, na którym chcę zamieszczać krótkie notki  o różnych sprawach dnia codziennego, refleksje , przemyślenia, a pewnie też znajdzie sie trochę o przeżyciach , które negatywnie działają na moje emocje. Nie zapomnę jeśli będzie coś miłego. Zapewne też pojawią się notki o książkach ,bez których nie wyobrażam sobie życia. Na blogu, który założyłam ponad 2 lata temu, zamieszczam tylko recenzje książek, chociaż nie nadążam. Szybciej  czytam niz piszę. Nazbierało się trochę zaległości.

Dzis ostatni dzień października. Żegnam się z miesiącem , który bardzo lubię. I z zadowoleniem spoglądam przez okno, bo widzę słońce. Powinien byc piękny dzień, jakich początek jesieni skąpił. Co prawda moje drzewo w ciągu tygodnia straciło wszystkie piękne złote liscie i teraz zostały tylko niemal czarne gałęzie. Musi czekać na powrót zielonej sukni.

Dzisiejszą niedzielę mąci tylko ta zamina czasu. Trudno mi się do niej przyzwyczaić , zwykle trwa to około 10 dni. Budzę się o 5, zasypiam za późno , wiec chodzę zirytowana. Zazdroszczę tym , którzy przechodzą ową operację bezboleśnie. A robi się to ponoć dla nas , dla oszczędności energii. Niepojęte. W domu rano jestem krótko, wiec tego prądu nie zużywam zbyt wiele, ale wieczór to inna sprawa. Zamiast o 18 zaświecę o 17 i ładnych kilka godzin  lampy będą świeciły , bogacąc zakłady energetyczne. Mnie nie. Niestety niczego nie zmienię,pozostało tylko przywyknąć.
Wyrzucam z myśli to, na co nie mam wpływu. Postarm się cieszyć ładnym dniem i ciekawą ksiazką.